Category Archives: General nonsense

August 15, 2011

Allegro maestoso

Written by by in General nonsense
0

Onderstaande zag ik laatst tijdens het doelloos zappen op die “linkse hobby”-zender Brava, waar men iets te veel houdt van opera en ander geaffecteerd bel canto geschreeuw.

Brahms, die ouwe Teutoon, heeft toch bijzonder mooie stukken geschreven voor piano.

Quote

Theologie

0

Jerry Coyne is bezig zich door christelijke theologie te worstelen, dit om het “argument” dat atheïsten niets van theologie weten en zich er niet in willen verdiepen te kunnen pareren in debatten. De laatste zin vat de praktijk van veel theologen mooi samen:

“I’m starting to think that modern theology is simply postmodern literary criticism applied to a single book of fiction.”

June 19, 2011

True Blood

Written by by in General nonsense
0

Als groot liefhebber van Buffy the Vampire Slayer, Angel en eigenlijk al het andere werk van Joss Whedon, gingen de drie beschikbare seizoenen True Blood er in als zoete koek.1
True Blood heeft veel weg van Buffy; de ultieme verpersoonlijking van “teen angst” uit de late jaren ’90. Het geesteskind van Alan Ball en Charlaine Harris bevat alleen meer expliciete seks en geweld. Vergingen de vampieren in Buffy en Angel nog mooi tot een hoopje stof, in True Blood is het een bloederige aangelegenheid waar splatterkoning Peter Jackson ongetwijfeld een fikse erectie van zou krijgen.

Buiten de grotere dosis seks en expliciet geweld zijn er toch heel veel overeenkomsten. Zo zijn beide hoofdrolspelers matig interessant. Bill Compton, de Getormenteerde Liefde van Sookie Stackhouse is net zo’n dork als Angel dat was in Buffy. Bill heeft zelfs zijn eigen Darla in de vorm van Lorena Krasiki. De Ierse Angelus werd overigens als karakter pas interessant toen hij zijn eigen succesvolle spinoff serie kreeg, dus wellicht is dat ook de oplossing voor het karakter Bill Compton.
De relatie tussen Sookie en Bill lijdt natuurlijk onder het vampierenbestaan van Bill, net zoals Angel regelmatig fronsend zijn amoureuze twijfels moest uitspreken. De frequentie waarmee Sookie en Bill hun relatie uitmaken en het binnen dezelfde aflevering weer lijmen met hete goedmaakcoïtus begint wat ridicuul te worden. Buffy en Angel deden het toch wat rustiger aan indertijd. Wellicht dat de afsluiting van het True Bloods derde seizoen wat rust brengt en ze niet in aflevering een van seizoen vier al weer een succesvolle lijmpoging doen.

Eric heeft zijn haar vies gemaakt

Een andere overeenkomst met Buffy is dat de karakters rondom Sookie en Bill stukken interessanter zijn. In Buffy waren het Xander, Willow en Spike in True Blood zijn het respectievelijk Lafayette Reynolds, Jessica Hamby, Jason Stackhouse en Eric Northman. Vooral die laatste vampier, een 1000 jaar oude viking, steelt de show.2 Het zijn ook juist die acteurs die het kijken op sommige momenten draaglijk maken.

Het tweede seizoen, bijvoorbeeld, is zeer onevenwichtig. De introductie van de bijna onaantastbare “Big bad” Maryann Forrester kent iets te veel paralellen met eveneens schier onoverwinnelijke Glory uit seizoen 5 van Buffy. De plotlijnen in de omgeving van Dallas zijn interessant en de reden waarom ik ben blijven kijken. Zo is daar bijvoorbeeld Jason Stackhouse die begint aan zijn training bij de Fellowship of the Sun en god vindt in de boezem van de vrouw van de priester. Verder de gijzeling van Godric, een 2000 jaar oude vampier en natuurlijk Jessica die hopeloos verliefd wordt op Hoyt. De gebeurtenissen in Bön Temps, daarentegen, gaan amper verder dan dat een groep irrationele mensen met zwarte ogen regelmatig een flinke orgie houden terwijl Maryann spiritueel staat te trillen. Maar goed, we weten in ieder geval dat Andy Bellefleur danst als een epilepticus op crystal meth.

Seizoen drie is heel wat beter en dat is vooral te wijten aan de introductie van Russell Edgington en Franklin Mott, in mindere mate. Russell Edgington is de heerlijk overdreven belichaming van het kwaad. Acteur Denis O’Hare weet zelfs van een volledig verbrande Russell nog een smakelijke schmierderd te maken. Nathan Fillion ging hem overigens voor in Buffy, waar hij als de priester Caleb de show stal in het laatste seizoen van Buffy. Helaas staan tegenover een 3000 jaar oude vampier met een voorliefde voor de ruggengraten van nieuwspresentatoren wel de plotlijnen over de uiterst vervelende familie van Sam Merlotte en Jasons zoektocht naar Crystal Norris, een Hillbilly met een Geheim. Aangezien ik de boeken van Charlaine Harris niet gelezen heb weet ik niet of een deel van de onevenwichtigheid te wijten is aan haar proza. Zo weet ik dat het boek dat de structuur vormt van seizoen vier vooral over heksen gaat en juist de introductie van die elementen (Maryann, heksen, andere shifters) leveren vaak de vervelendste plotlijnen op. Zo kan het gedoe rondom de ongewenste zwangerschap van Arlene Fowler en haar afspraken met een heks me gestolen worden, terwijl Terry en Arlene me als koppel weer wel kunnen boeien.
True Blood is op zijn best als het gaat over organisaties als American Vampire League, Fellowship of the Sun of The Authority en de gevolgen van de algehele “coming out” van de vampierenpopulatie. Het gedoe met een struisvogelei en het megalomane plan van Maryann passen daar heel wat minder bij.

Ik ben benieuwd waar seizoen vier heen gaat. Sookies uitstapje naar “Fern Gully porno dream world“3 kan me eerlijk gezegd gestolen worden, maar zolang Eric er nog is, Jason consistent stomme dingen doet en Lafayette nog steeds iedereen voor “bitch” en “hooker” uitmaakt moet het in ieder geval amusant worden.

“Vroeger jongen, vroeger was ik de schrik van Sunnydale Highschool. Nu heb ik een malle pyjama aan.”

Tot die tijd toch maar een begin maken aan mijn Grote Star Trek ontmaagding, na een korte en nogal teleurstellende affaire met Stargate SG-1.4 Ik kwam tot de aflevering “The Nox”, waar Principal Snyder een gastrol heeft. Na het zien van kleine roze mannetjes met belachelijke pruiken ben ik tot de conclusie gekomen dat Stargate niets voor mij is, ondanks de belofte dat latere seizoenen beter worden. Nu ik Babylon 5 weer opnieuw aan het kijken ben, na een gulle donatie van vrienden, ben ik eerlijk gezegd toch wel benieuwd naar die andere science-fiction serie over een ruimtestation, “Deep Space Nine”. Voor de belofte van seizoensoverspannende plotlijnen wil ik zelfs mijn hardnekkige vooroordelen5 over Star Trek wel even aan de kant zetten.

  1. Née, niet vanwege de springpakjes van een nubiele Sarah Michelle Gellar, maar omdat het vernieuwende en amusante televisie is. En Willow is veel leuker. ↩
  2. Vooral na het eerste seizoen, overigens. Daarvoor zit hij vooral broedend in een stoel en soms zet hij een laars in de maag van een bezoeker van Fangtasia. ↩
  3. Dank u, io9! ↩
  4. Ja, dat is inderdaad MacGyver in de hoofdrol. ↩
  5. Ik kom niet verder dan “houterig” en “stom” overigens en dat zijn sommige afleveringen van Babylon 5 ook. Ik ben overigens de eerste om toe te geven dat ik een vervelende hypocriet ben. ↩

February 2, 2011

“This is UNIX, I know this!”

Written by by in General nonsense
0

The portrayal of computers and related technology in various television series and movies almost certainly provides some cringeworthy moments. I’m certain most movies or series involving medical procedures will cause a barrage of head shakes from the people who are actually working in the field. I have the same issue with the utilisation of technology in movies and on television.

Take for example the BBC series Spooks. A lot of episodes incorporate modern technology in one way or another. The resident computer nerd of the past two seasons, Tariq Masood has the uncanny ability to follow anything or anyone by using a computer and the vast British network of CCTV cameras that is at MI5’s disposal. I’m willing to accept that particular piece of fiction and the fact that the writers of the series have no qualms whatsoever of using the distinctly nineties phrase “cyber” whenever computers are involved. What I didn’t like this past season, and undoubtedly the ones before, are little details.

Spooks

Please, steal my password…
(Image taken from: http://spooksfanblog.com)

In one of the episodes an MI5 employee gets set up because one of the main characters uses his user account to illegally retrieve a classified file from the internal network. This was only possible because apparently all passwords are entered without obscuring the actual input, so “mysupersecretpassword” doesn’t automatically become “••••••••••”. I’m sure said method was an incredibly convenient plot device for the writers, but even the most the most basic OS obfuscates passwords, so something which is used in a top-secret environment full of spies should at least be up to scratch.

In a later episode the Grid (MI5 headquarters) is compromised when a cabal of Chinese and Russian hackers manages to infiltrate MI5’s computer network. Those Russians and Chinese sure are very capable computer experts, because they even manage to turn every computer screen into a full blown camera.

The portrayal of technology in movies and television series has always been problematic.

A pixelated, low resolution photo of the killer isn’t going to stop the CSI team. No sir!

As soon as the technology has to be realistic, as opposed to the future science vista offered by Star Trek, Hollywood consistently fails to deliver. See for the most dreadful examples the movie “Firewall” starring Harrison Ford or “Untraceable” featuring Diane Lane. “Untraceable” is a terrible film, even without the technology present, but why go at lengths to portray somebody from the FBI cybercrime team and fail so miserably at it? The protagonist of the movie is supposed to be an expert on “cyberstuff”, yet she doesn’t have a simple virus scanner and lets her daughter surf unattended on the Internet and download a malicious program featuring pink horses and a backdoor trojan which allows the hacker antagonist to take over her house (and her car). The FBI cybercrime division on the other hand has the magical ability to disable any website they desire by blacklisting it, but fail to shutdown a simple server.

This amusing list on GideonTech lists the worst portrayals of technology in film, “Untraceable” isn’t featured, but “Firewall” is the proud number one. “Wargames” (1983) is also present, but I think it’s a bit unfair as it’s a movie from the early eighties when computers were still machines of pure and utter magic. In “Firewall”, a movie hailing from the 21st century, computers — and all modern technology, for that matter — are still made from dreamfluff and can accomplish amazing things in the hands of Harrison Ford. I think it’s rather sad to see Hollywood’s ineptness regarding the representation of technology is still as strong as in the 1980s, when mobile phones and computers were actually new and not completely omnipresent.

So I guess we’ll be stuck with operating systems which go bleep every second, make annoying sounds one types and are able to enhance extremely blurry images in a matter of 5 seconds.1

  1. Many of the baroque operating systems found in movies are made by a man named Mark Coleran, Gizmodo ran a short piece on him a while back, featuring some amusing screenshots. ↩