Als groot liefhebber van Buffy the Vampire Slayer, Angel en eigenlijk al het andere werk van Joss Whedon, gingen de drie beschikbare seizoenen True Blood er in als zoete koek.
True Blood heeft veel weg van Buffy; de ultieme verpersoonlijking van “teen angst” uit de late jaren ’90. Het geesteskind van Alan Ball en Charlaine Harris bevat alleen meer expliciete seks en geweld. Vergingen de vampieren in Buffy en Angel nog mooi tot een hoopje stof, in True Blood is het een bloederige aangelegenheid waar splatterkoning Peter Jackson ongetwijfeld een fikse erectie van zou krijgen.
Buiten de grotere dosis seks en expliciet geweld zijn er toch heel veel overeenkomsten. Zo zijn beide hoofdrolspelers matig interessant. Bill Compton, de Getormenteerde Liefde van Sookie Stackhouse is net zo’n dork als Angel dat was in Buffy. Bill heeft zelfs zijn eigen Darla in de vorm van Lorena Krasiki. De Ierse Angelus werd overigens als karakter pas interessant toen hij zijn eigen succesvolle spinoff serie kreeg, dus wellicht is dat ook de oplossing voor het karakter Bill Compton.
De relatie tussen Sookie en Bill lijdt natuurlijk onder het vampierenbestaan van Bill, net zoals Angel regelmatig fronsend zijn amoureuze twijfels moest uitspreken. De frequentie waarmee Sookie en Bill hun relatie uitmaken en het binnen dezelfde aflevering weer lijmen met hete goedmaakcoïtus begint wat ridicuul te worden. Buffy en Angel deden het toch wat rustiger aan indertijd. Wellicht dat de afsluiting van het True Bloods derde seizoen wat rust brengt en ze niet in aflevering een van seizoen vier al weer een succesvolle lijmpoging doen.
Eric heeft zijn haar vies gemaakt
Een andere overeenkomst met Buffy is dat de karakters rondom Sookie en Bill stukken interessanter zijn. In Buffy waren het Xander, Willow en Spike in True Blood zijn het respectievelijk Lafayette Reynolds, Jessica Hamby, Jason Stackhouse en Eric Northman. Vooral die laatste vampier, een 1000 jaar oude viking, steelt de show.
Het zijn ook juist die acteurs die het kijken op sommige momenten draaglijk maken.
Het tweede seizoen, bijvoorbeeld, is zeer onevenwichtig. De introductie van de bijna onaantastbare “Big bad” Maryann Forrester kent iets te veel paralellen met eveneens schier onoverwinnelijke Glory uit seizoen 5 van Buffy. De plotlijnen in de omgeving van Dallas zijn interessant en de reden waarom ik ben blijven kijken. Zo is daar bijvoorbeeld Jason Stackhouse die begint aan zijn training bij de Fellowship of the Sun en god vindt in de boezem van de vrouw van de priester. Verder de gijzeling van Godric, een 2000 jaar oude vampier en natuurlijk Jessica die hopeloos verliefd wordt op Hoyt. De gebeurtenissen in Bön Temps, daarentegen, gaan amper verder dan dat een groep irrationele mensen met zwarte ogen regelmatig een flinke orgie houden terwijl Maryann spiritueel staat te trillen. Maar goed, we weten in ieder geval dat Andy Bellefleur danst als een epilepticus op crystal meth.
Seizoen drie is heel wat beter en dat is vooral te wijten aan de introductie van Russell Edgington en Franklin Mott, in mindere mate. Russell Edgington is de heerlijk overdreven belichaming van het kwaad. Acteur Denis O’Hare weet zelfs van een volledig verbrande Russell nog een smakelijke schmierderd te maken. Nathan Fillion ging hem overigens voor in Buffy, waar hij als de priester Caleb de show stal in het laatste seizoen van Buffy. Helaas staan tegenover een 3000 jaar oude vampier met een voorliefde voor de ruggengraten van nieuwspresentatoren wel de plotlijnen over de uiterst vervelende familie van Sam Merlotte en Jasons zoektocht naar Crystal Norris, een Hillbilly met een Geheim. Aangezien ik de boeken van Charlaine Harris niet gelezen heb weet ik niet of een deel van de onevenwichtigheid te wijten is aan haar proza. Zo weet ik dat het boek dat de structuur vormt van seizoen vier vooral over heksen gaat en juist de introductie van die elementen (Maryann, heksen, andere shifters) leveren vaak de vervelendste plotlijnen op. Zo kan het gedoe rondom de ongewenste zwangerschap van Arlene Fowler en haar afspraken met een heks me gestolen worden, terwijl Terry en Arlene me als koppel weer wel kunnen boeien.
True Blood is op zijn best als het gaat over organisaties als American Vampire League, Fellowship of the Sun of The Authority en de gevolgen van de algehele “coming out” van de vampierenpopulatie. Het gedoe met een struisvogelei en het megalomane plan van Maryann passen daar heel wat minder bij.
Ik ben benieuwd waar seizoen vier heen gaat. Sookies uitstapje naar “Fern Gully porno dream world“ kan me eerlijk gezegd gestolen worden, maar zolang Eric er nog is, Jason consistent stomme dingen doet en Lafayette nog steeds iedereen voor “bitch” en “hooker” uitmaakt moet het in ieder geval amusant worden.
“Vroeger jongen, vroeger was ik de schrik van Sunnydale Highschool. Nu heb ik een malle pyjama aan.”
Tot die tijd toch maar een begin maken aan mijn Grote Star Trek ontmaagding, na een korte en nogal teleurstellende affaire met Stargate
SG-1.
Ik kwam tot de aflevering
“The Nox”, waar
Principal Snyder een gastrol heeft. Na het zien van kleine roze mannetjes met belachelijke pruiken ben ik tot de conclusie gekomen dat Stargate niets voor mij is, ondanks de belofte dat latere seizoenen beter worden. Nu ik Babylon 5 weer opnieuw aan het kijken ben, na een gulle donatie van vrienden, ben ik eerlijk gezegd toch wel benieuwd naar die andere science-fiction serie over een ruimtestation, “Deep Space Nine”. Voor de belofte van seizoensoverspannende plotlijnen wil ik zelfs mijn hardnekkige vooroordelen
over Star Trek wel even aan de kant zetten.
