Elbow is sinds het album “The Seldom Seen Kid” een attractie op diverse festivals. Het is mooi en volkomen terecht dat ze een breder publiek bereiken, maar helaas wil dat wel zeggen dat de ze regelmatig te horen zijn op de radio. Als dergelijke leuterfabrieken iets kunnen is het muziek compleet kapot raggen door ieder uur van de dag dezelfde hits te draaien — daarvoor zijn het ook hits, geloof ik, maar dat terzijde. Dat deden de heren en dames DJ bijvoorbeeld eerder met de, ietwat over het paard getilde, Kings of Leon. De frequentie waarmee men “Sex on Fire” en “Use Somebody” in de ether slingerde was op een gegeven moment bijna schadelijk voor je gezondheid.1 Met Elbow dreigt hetzelfde te gebeuren, maar daar moet ik als verzuurde misantroop vrede mee hebben, geloof ik. Iets met vooruitgang en misplaatste arrogantie, enzo.

Elbow staat vooral bekend om hun zachtmoedige muziek en de stem van Guy Garvey natuurlijk, die daar perfect bij past. Op ieder album komt er toch altijd wat venijnigheid naar de oppervlakte en op “Cast of Thousands”, het tweede studio album, springt “I’ve Got Your Number” er wat dat betreft behoorlijk uit. Het is een wat lome compositie waar de passieve agressiviteit vanaf spat. Wat dat betreft een groot verschil met de hoopvolle muziek waar Elbow nu vooral bekend om staat. Tevens brengt “I’ve Got Your Number” samen met bijvoorbeeld “Snooks (Progress Report)” het album in balans, anders zou het album bijna zeker ten onder gaan aan het gewicht van alle romantische melancholie die in copieuze hoeveelheden aanwezig is in “Fugitive Motel” of “Switching Off”.

Glansrol in “I’ve Got Your Number” is weggelegd voor het ranzige en bijna misplaatste orgel, tegen het einde van het nummer. De tekst mag er ook wezen, ook al bestaat deze uit slechts twee coupletten:

Keep it in the bottom drawer where you hide the sex tools
I pray you always need them

Perfecter kun je de toon niet zetten.

  1. Als strontvervelende zeurmuziek daadwerkelijk een aanslag zou plegen op je gezondheid, natuurlijk.